بخش ۱ - نشستن بهرام بر تخت زر پس از مرگ پدر، آفرین مهتران، اندرز پرهیز و گشودن گنج (پادشاهی بهرام اورمزد)

کسی کو بپرهیزد از بدکنش

نیالاید اندر بدی ها تنش

بدین سوی همواره خرم بود

گه رفتن آیدش بی غم بود

پناهی بود گنج را پادشا

نوازنده مردم پارسا

تن شاه دین را پناهی بود

که دین بر سر او کلاهی بود

خنک آنک در خشم هشیارتر

همان بر زمین او بی آزارتر

گه دست تنگی دلی شاد و راد

جهان بی تن مرد دانا مباد

چو بر دشمنی بر توانا بود

به پی نسپرد ویژه دانا بود

ستیزه نه نیک آید از نامجوی

بپرهیز و گرد ستیزه مپوی

سپاهی و دهقان و بیکار شاه

چنان دان که هر سه ندارند راه

به خواب اندرست آنک بیکار بود

پشیمان شود پس چو بیدار بود

ز گفتار نیکو و کردار زشت

ستایش نیابی نه خرم بهشت

همه نام جویید و نیکی کنید

دل نیک پی مردمان مشکنید

مرا گنج و دینار بسیار هست

بزرگی و شاهی و نیروی دست

خورید آنک دارید و آن را که نیست

بداند که با گنج ما او یکیست

سر بدره ما گشادست باز

نباید نشستن کس اندر نیاز

از بخش پادشاهی بهرام اورمزد شاهنامه فردوسی.