غزل شمارهٔ ۴۹

با تو حیات و زندگی بی تو فنا و مردنا

زانک تو آفتابی و بی تو بود فسردنا

خلق بر این بساط ها بر کف تو چو مهره ای

هم ز تو ماه گشتنا هم ز تو مهره بردنا

گفت دمم چه می دهی دم به تو من سپرده ام

من ز تو بی خبر نیم در دم دم سپردنا

پیش به سجده می شدم پشت خمیده چون شتر

خنده زنان گشاد لب گفت درازگردنا

بین که چه خواهی کردنا بین که چه خواهی کردنا

گردن دراز کرده ای پنبه بخواهی خوردنا