غزل شمارهٔ ۱۲۵

گفتی که گزیده ای تو بر ما

هرگز نبدست این مفرما

حاجت بنگر مگیر حجت

بر نقد بزن مگو که فردا

بگذار مرا که خوش بخسپم

در سایه ات ای درخت خرما

ای عشق تو در دلم سرشته

چون قند و شکر درون حلوا

وی صورت تو درون چشمم

مانند گهر میان دریا

داری سر ما سری بجنبان

تو نیز بگو زهی تماشا

آن وعده که کرده ای مرا دوش

کو زهره که تا کنم تقاضا

گر دست نمی رسد به خورشید

از دور همی کنم تمنا

خورشید و هزار همچو خورشید

در حسرت تست ای معلا