غزل شمارهٔ ۱۹۲
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 192
بشکن سبو و کوزه ای میرآب جان ها
تا وا شود چو کاسه در پیش تو دهان ها
بر گیجگاه ما زن ای گیجی خردها
تا وارهد به گیجی این عقل ز امتحان ها
ناقوس تن شکستی ناموس عقل بشکن
مگذار کآن مزور پیدا کند نشان ها
ور جادویی نماید بندد زبان مردم
تو چون عصای موسی بگشا برو زبان ها
عاشق خموش خوش تر دریا به جوش خوش تر
چون آینه ست خوش تر در خامشی بیان ها