غزل شمارهٔ ۲۰۴

سر به گریب اندرست صوفی اسرار را

تا چه برآرد ز غیب عاقبت کار را

می که به خم حقست راز دلش مطلق ست

لیک بر او هم دق ست عاشق بیدار را

آب چو خاکی بده باد در آتش شده

عشق به هم برزده خیمه این چار را

عشق که چادرکشان در پی آن سرخوشان

بر فلک بی نشان نور دهد نار را

حلقه این در مزن لاف قلندر مزن

مرغ نه ای پر مزن قیر مگو قار را

حرف مرا گوش کن باده جان نوش کن

بی خود و بی هوش کن خاطر هشیار را

پیش ز نفی وجود خانه خمار بود

قبله خود ساز زود آن در و دیوار را

مست شود نیک مست از می جام الست

پر کن از می پرست خانه خمار را

داد خداوند دین شمس حق ست این ببین

ای شده تبریز چین آن رخ گلنار را