غزل شمارهٔ ۲۳۴
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 234
ز جام ساقی باقی چه خورده ای تو دلا
که لحظه لحظه برآری ز عربده عللا
مگر ز زهره شنیدی دلا به وقت صبوح
که بزم خاص نهادم صلای عیش صلا
بلادر است بلایش بنوش و در می بار
چه می گریزی آخر گریز توست بلا
پیاله بر کف زاهد ز خلق باکش نیست
میان خلق نشستست در خلاست خلا
زهی پیاله که در چشم سر همی ناید
ز دست ساقی معنی تو هم بنوش هلا