غزل شمارهٔ ۲۴۱

نرد کف تو بردست مرا

شیر غم تو خوردست مرا

گشتم چو خلیل اندر غم تو

آتشکده ها سردست مرا

در خاک فنا ای دل بمران

کز راندن تو گردست مرا

می ران فرسی در گلشن جان

کز گلشن جان وردست مرا

در شادی ما وهمی نرسد

کاین خنده گری پرده ست مرا

صد رخ ز درون سرخ ست مرا

یک رخ ز برون زردست مرا

ای احول ده این هر دو جهان

جفت است تو را فرد است مرا

در رهبریت ای مرد طلب

بر هر سر ره مردست مرا

خاموش و مجو تو شهرت خود

کز راحت تو دردست مرا