غزل شمارهٔ ۲۴۵

از برای صلاح مجنون را

بازخوان ای حکیم افسون را

از برای علاج بی خبری

درج کن در نبیذ افیون را

چون نداری خلاص بی چون شو

تا ببینی جمال بی چون را

دل پرخون ببین تو ای ساقی

درده آن جام لعل چون خون را

زانک عقل از برای مادونی

سجده آرد ز حرص هر دون را

باده خواران به نیم جو نخرند

این دو قرص درست گردون را

نخوت عشق را ز مجنون پرس

تا که در سر چه هاست مجنون را

گمرهی های عشق بردرد

صد هزاران طریق و قانون را

ای صبا تو برو بگو از من

از کرم بحر در مکنون را

گرچه از خشم گفته ای نکنم

روح بخش این حماء مسنون را

شمس تبریز موسی عهدی

در فراقت مدارهارون را