غزل شمارهٔ ۳۰۰

کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب

وآن حدیث چو شکر کز تو شنیدم همه شب

گرچه از شمع تو می سوخت چو پروانه دلم

گرد شمع رخ خوب تو پریدم همه شب

شب به پیش رخ چون ماه تو چادر می بست

من چو مه چادر شب می بدریدم همه شب

جان ز ذوق تو چو گربه لب خود می لیسید

من چو طفلان سر انگشت گزیدم همه شب

سینه چون خانه زنبور پر از مشغله بود

کز تو ای کان عسل شهد کشیدم همه شب

دام شب آمد جان های خلایق بربود

چون دل مرغ در آن دام طپیدم همه شب

آنکه جان ها چو کبوتر همه در حکم وی اند

اندر آن دام مر او را طلبیدم همه شب