غزل شمارهٔ ۳۳۷

ببستی چشم یعنی وقت خواب است

نه خوابست آن حریفان را جواب است

تو می دانی که ما چندان نپاییم

ولیکن چشم مستت را شتاب است

جفا می کن جفاات جمله لطف است

خطا می کن خطای تو صواب است

تو چشم آتشین در خواب می کن

که ما را چشم و دل باری کباب است

بسی سرها ربوده چشم ساقی

به شمشیری که آن یک قطره آب است

یکی گوید که این از عشق ساقیست

یکی گوید که این فعل شراب است

می و ساقی چه باشد نیست جز حق

خدا داند که این عشق از چه باب است