غزل شمارهٔ ۳۳۹
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 339
سماع آرام جان زندگان ست
کسی داند که او را جان جان ست
کسی خواهد که او بیدار گردد
که او خفته میان بوستان ست
ولیک آن کاو به زندان خفته باشد
اگر بیدار گردد در زیان ست
سماع آن جا بکن کآن جا عروسی ست
نه در ماتم که آن جای فغان ست
کسی کاو جوهر خود را ندیده ست
کسی کآن ماه از چشمش نهان ست
چنین کس را سماع و دف چه باید
سماع از بهر وصل دلستان ست
کسانی را که روشان سوی قبله ست
سماع این جهان و آن جهان ست
خصوصا حلقه ای کاندر سماعند
همی گردند و کعبه در میان ست
اگر کآن شکر خواهی همان جاست
ور انگشت شکر خود رایگان ست