غزل شمارهٔ ۳۴۷
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 347
قرار زندگانی آن نگارست
کز او آن بی قراری برقرارست
مرا سودای تو دامن گرفته ست
که این سودا نه آن سودای پارست
منم سوزان در آتش های نو نو
مرا با یارکان اکنون چه کارست
همی نالد درون از بی قراری
بدان ماند که آن جان نگارست
چو از یاری تو را جان خسته گردد
نمی داند که اندر جانش خارست
تو در جویی و خارت می خراشد
نمی دانی که خاری در سرا رست
گریزان شو از آن خار و به گل رو
که شمس الدین تبریزی بهارست