غزل شمارهٔ ۴۱۱
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 411
عجب ای ساقی جان مطرب ما را چه شده ست
هله چون می نزند ره ره او را که زده ست
او ز هر نیک و بد خلق چرا می لنگد
بد و نیک همه را نعره مطرب مددست
دف دریده ست طرب را به خدا بی دف او
مجلس یارکده بی دم او بارکده ست
شهر غلبیرگهی دان که شود زیر و زبر
دست غلبیرزنش سخره صاحب بلدست
خیره کم گوی خمش مطرب مسکین چه کند
این همه فتنه آن فتنه گر خوب خدست