غزل شمارهٔ ۴۳۵

هر که بالا ست مر او را چه غم است

هر که آنجاست مر او را چه غم است

که از این سو همه جان ست و حیات

که از این سو همه لطف و کرم است

خود از این سو که نه سوی ست و نه جا

قدم اندر قدم اندر قدم ست

این عدم خود چه مبارک جای ست

که مدد های وجود از عدم ست

همه دل ها نگران سوی عدم

این عدم نیست که باغ ارم ست

این همه لشکر اندیشه دل

ز سپاهان عدم یک علم ست

ز تو تا غیب هزاران سال ست

چو روی از ره دل یک قدم ست