غزل شمارهٔ ۵۵۸

یار مرا چو اشتران باز مهار می کشد

اشتر مست خویش را در چه قطار می کشد

جان و تنم بخست او شیشه من شکست او

گردن من به بست او تا به چه کار می کشد

شست ویم چو ماهیان جانب خشک می برد

دام دلم به جانب میر شکار می کشد

آنک قطار ابر را زیر فلک چو اشتران

ساقی دشت می کند برکه و غار می کشد

رعد همی زند دهل زنده شدست جزو و کل

در دل شاخ و مغز گل بوی بهار می کشد

آنک ضمیر دانه را علت میوه می کند

راز دل درخت را بر سر دار می کشد

لطف بهار بشکند رنج خمار باغ را

گرچه جفای دی کنون سوی خمار می کشد