غزل شمارهٔ ۶۲۱

در تابش خورشیدش رقصم به چه می باید

تا ذره چو رقص آید از منش به یاد آید

شد حامله هر ذره از تابش روی او

هر ذره از آن لذت صد ذره همی زاید

در هاون تن بنگر کز عشق سبک روحی

تا ذره شود خود را می کوبد و می ساید

گر گوهر و مرجانی جز خرد مشو این جا

زیرا که در این حضرت جز ذره نمی شاید

در گوهر جان بنگر اندر صدف این تن

کز دست گران جانی انگشت همی خاید

چون جان بپرد از تو این گوهر زندانی

چون ذره به اصلش شد خوانیش ولی ناید

ور سخت شود بندش در خون بزند نقبی

عمری برود در خون موییش نیالاید

جز تا به چه بابل او را نبود منزل

تا جان نشود جادو جایی بنیاساید

تبریز ز برج تو گر تابد شمس الدین

هم ابر شود چون مه هم ماه درافزاید