غزل شمارهٔ ۶۲۸
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 628
ای دوست شکر بهتر یا آنک شکر سازد
خوبی قمر بهتر یا آنک قمر سازد
ای باغ تویی خوشتر یا گلشن گل در تو
یا آنک برآرد گل صد نرگس تر سازد
ای عقل تو به باشی در دانش و در بینش
یا آنک به هر لحظه صد عقل و نظر سازد
ای عشق اگر چه تو آشفته و پرتابی
چیزی ست که از آتش بر عشق کمر سازد
بیخود شده ی آنم سرگشته و حیرانم
گاهی م بسوزد پر گاهی سر و پر سازد
دریای دل از لطفش پر خسرو و پر شیرین
وز قطره اندیشه صد گونه گهر سازد
آن جمله گهر ها را اندر شکند در عشق
وان عشق عجایب را هم چیز دگر سازد
شمس الحق تبریزی چون شمس دل ما را
در فعل کند تیغی در ذات سپر سازد