غزل شمارهٔ ۷۵۴

می خرامد آفتاب خوبرویان ره کنید

روی ها را از جمال خوب او چون مه کنید

مردگان کهنه را رویش دو صد جان می دهد

عاشقان رفته را از روی او آگه کنید

از کف آن هر دو ساقی چشم او و لعل او

هر زمانی می خورید و هر زمانی خه کنید

جانب صحرای رویش طرفه چاهی گفته اند

قصد آن صحرا کنید و نیت آن چه کنید

نک نشان روشنی در خیمه ها تابان شدست

گوش اسبان را به سوی خیمه و خرگه کنید

آستان خرگهش شد کهربای عاشقان

عاشقان لاغر تن خود را چو برگ که کنید

در خمار چشم مستش چشم ها روشن کنید

وز برای چشم بد را ناله و آوه کنید

شاه جان ها شمس تبریزیست و این دم آن اوست

رخ بدو آرید و خود را جمله مات شه کنید