غزل شمارهٔ ۸۱۱

آن شکرپاسخ نباتم می دهد

و آنک کشتستم حیاتم می دهد

آن که در دریای خونم غرقه کرد

یونس وقتم نجاتم می دهد

در صفات او صفاتم نیست شد

هم صفا و هم صفاتم می دهد

رخت را برد و مرا درویش کرد

نک ز یاقوتش زکاتم می دهد

اسب من بستد پیاده مانده ام

وز دو رخ آن شاه ماتم می دهد

کوه طور از شاهماتش پاره شد

من کم از کاهم ثباتم می دهد

ماه عید روز وصلش خواستم

از شب هجران براتم می دهد

چون برون از شش جهت بد گنج عشق

زآن جهت بی این جهاتم می دهد