غزل شمارهٔ ۹۶۲

سحر این دل من ز سودا چه می شد

از آن برق رخسار و سیما چه می شد

از آن طلعت خوش و زان آب و آتش

ز فرق سر بنده تا پا چه می شد

خدایا تو دانی که بر ما چه آمد

خدایا تو دانی که ما را چه می شد

ز ریحان و گل ها که روید ز دل ها

سراسر همه دشت و صحرا چه می شد

ز خورشید پرسی که گردون چه سان بد

ز مه پرس باری که جوزا چه می شد

ز معشوق اعظم به هر جان خرم

به پستی چه آمد به بالا چه می شد

تعالی تقدس چو بنمود خود را

مقدس دلی از تعالی چه می شد

چو می کرد بخشش نظر شمس تبریز

به بینا چه بخشید و بینا چه می شد