غزل شمارهٔ ۹۸۸

بوی دلدار ما نمی آید

طوطی این جا شکر نمی خاید

هر مقامی که رنگ آن گل نیست

بلبل جان ها بنسراید

خوش برآییم دوست حاضر نیست

عشق هرگز چنین نفرماید

همه اسباب عشق این جا هست

لیک بی او طرب نمی شاید

مادر فتنه ها که می باشد

طربی بی رخش نمی زاید

هر شرابی که دوست ساقی نیست

جز خمار و شکوفه نفزاید

همه آفاق پرستاره شود

گازری را مراد برناید

بی اثرهای شمس تبریزی

از جهان جز ملال ننماید