غزل شمارهٔ ۱۰۷۹
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 1079
بهر شهوت جان خود را می دهی همچون ستور
وز برای جان خود که می دهی وانگه به زور
می ستانی از خسان تا وادهی ده چارده
در هوای شاهدی و لقمه ای ای بی حضور
آن سبدکش می کشد آن لقمه ها را تون به تون
می دواند مرده کش مر شاهدت را گور گور
لقمه ات مردار آمد شاهدت هم مرده ای
در میان این دو مرده چون نمی باشی نفور
چشم آخر را ببند و چشم آخر برگشا
آخر هر چیز بنگر تا بگیرد چشم نور