غزل شمارهٔ ۱۱۵۹

عشق جانست عشق تو جان تر

لطف درمان و از تو درمان تر

کافری های زلف کافر تو

گشته ز ایمان جمله ایمان تر

جان سپردن به عشق آسانست

وز پی عشق توست آسان تر

همه مهمان خوان لطف تواند

لیک این بنده زاده مهمان تر

بی تو هستند جمله بی سامان

لیک من بی طریق و سامان تر

عشق تو کان دولت ابدست

لیک وصل جمال تو کان تر

تیغ هندی هجر برانست

لیک هندی عشق بران تر

هر دلی چارپره در پی توست

دل ما صدپرست و پران تر

دیدن تو به صد چو جان ارزان

عوض نیم جانم ارزان تر

گرچه این چرخ نیک گردانست

چرخ افلاک عشق گردان تر

همه ز افلاک عشق در ترسند

وان فلک در غم تو ترسان تر

شمس تبریز همتی می دار

تا شوم در تو من عجب دان تر