غزل شمارهٔ ۱۲۳۶
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 1236
برفتم دی به پیشش سخت پرجوش
نپرسید او مرا بنشست خاموش
نظر کردم بر او یعنی که واپرس
که بی روی چو ماهم چون بدی دوش
نظر اندر زمین می کرد یارم
که یعنی چون زمین شو پست و بی هوش
ببوسیدم زمین را سجده کردم
که یعنی چون زمینم مست و مدهوش