غزل شمارهٔ ۱۲۵۴

من توام تو منی ای دوست مرو از بر خویش

خویش را غیر مینگار و مران از در خویش

سر و پا گم مکن از فتنه بی پایانت

تا چو حیران بزنم پای جفا بر سر خویش

آن که چون سایه ز شخص تو جدا نیست منم

مکش ای دوست تو بر سایه خود خنجر خویش

ای درختی که به هر سوت هزاران سایه ست

سایه ها را بنواز و مبر از گوهر خویش

سایه ها را همه پنهان کن و فانی در نور

برگشا طلعت خورشید رخ انور خویش

ملک دل از دودلی تو مخبط گشته ست

بر سر تخت برآ پا مکش از منبر خویش

عقل تاج است چنین گفت به تثمیل علی

تاج را گوهر نو بخش تو از گوهر خویش