غزل شمارهٔ ۱۴۴۳

بشستم تخته هستی سر عالم نمی دارم

دریدم پرده بی چون سر آن هم نمی دارم

مرا چون دایه قدسی به شیر لطف پرورده ست

ملامت کی رسد در من که برگ غم نمی دارم

چنان در نیستی غرقم که معشوقم همی گوید

بیا با من دمی بنشین سر آن هم نمی دارم

دمی کاندر وجود آورد آدم را به یک لحظه

از آن دم نیز بیزارم سر آن هم نمی دارم

چه گویی بوالفضولی را که یک دم آن خود نبود

هزاران بار می گوید سر آن هم نمی دارم