غزل شمارهٔ ۱۵۰۵

یکی مطرب همی خواهم در این دم

که نشناسد ز مستی زیر از بم

حریفی نیز خواهم غمگسار ی

ز بی خویشی نداند شادی از غم

همه اجزای او مستی گرفته

مبدل گشته از اولاد آدم

مسلمانی منور گشته از وی

مسلم گشته از هستی مسلم

چو با نه کس بیاید بشمری ده

ده تو نه بود از ده یکی کم

خدایا نوبتی مست بفرست

که ما از می دهل کردیم اشکم

دهل کوبان برون آییم از خویش

که ما را عزم ساقی شد مصمم

دهل زن گر نباشد عید عید است

جهان پر عید شد والله اعلم

پراکنده بخواهم گفت امروز

چه گوید مرد درهم جز که درهم

مگر ساقی بینداید دهانم

از آن جام و از آن رطل دمادم

مرادم کیست زین ها شمس تبریز

ازیرا شمس آمد جان عالم