غزل شمارهٔ ۱۵۲۴

چو آب آهسته زیر که درآیم

به ناگه خرمن که درربایم

چکم از ناودان من قطره قطره

چو طوفان من خراب صد سرایم

سرا چه بود فلک را برشکافم

ز بی صبری قیامت را نپایم

بلا را من علف بودم ز اول

ولیک اکنون بلاها را بلایم

ز حبس جا میابا دل رهایی

اگر من واقفم که من کجایم

سر نخلم ندانی کز چه سوی است

در این آب ار نگونت می نمایم

نه قلماشی است لیکن ماند آن را

نه هجو ی می کنم نی می ستایم

دم عشق است و عشق از لطف پنهان

ولی من از غلیظی های هایم

مگو که را اگر آرد صدایی

که ای که نامدی گفتی که آیم

تو او را گو که بانگ که از او بود

زهی گوینده بی منتهایم