غزل شمارهٔ ۱۷۱۲
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 1712
ما در جهان موافقت کس نمی کنیم
ما خانه زیر گنبد اطلس نمی کنیم
مخمور و مست و تشنه و بسیارخواره ایم
بس کرده اند جمله و ما بس نمی کنیم
این موج رحمت است و عدو چون کف و خس است
ما ترک موج دل پی هر خس نمی کنیم
ما قصر و چارطاق بر این عرصه فنا
چون عاد و چون ثمود مقرنس نمی کنیم
جز صدر قصر عشق در آن ساحت خلود
چون نوح و چون خلیل موسس نمی کنیم
ما را مطار زان سوی قاف است در شکار
ما قصد صید مرده چو کرکس نمی کنیم
دیو سیاه غرچه فریب پلید را
بر جای حور پاک معرس نمی کنیم
ما آن نهاله را که بر و میوه اش جفاست
در تیره خاک حرص مغرس نمی کنیم
از لذتی که هست نظر را ز قدس او
ما خود نظر به جان مقدس نمی کنیم
خاموش نظم و قافیه را ما از این سپس
از رشک غیر جنس مجنس نمی کنیم