غزل شمارهٔ ۱۹۲۷
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 1927
وقت آمد توبه را شکستن
وز دام هزار توبه جستن
دست دل و جان ها گشادن
دست غم را ز پس ببستن
معشوقه روح را بدیدن
لعل لب او به بوسه خستن
در آب حیات غسل کردن
در وی تن خویش را بشستن
برخاست قیامت وصالش
تا کی به امید درنشستن
گر بسکلد آن نگار بنگر
صد پیوست است در آن سکستن
مخدومی شمس دین تبریز
ای جان تو رمیده ای ز بستن