غزل شمارهٔ ۲۰۰۷

شاه ما باری برای کاهلان

گنج می بخشد به هر دم رایگان

الصلا یاران به سوی تخت شاه

گنج بی رنج است و سود بی زیان

چشم دل داند چه دید از کحل او

نور و رحمت تا به هفتم آسمان

خود چه باشد پیش او هفت آسمان

بر مثال هفت پایه نردبان

ای به صورت خردتر از ذره ای

وی به معنی تو جهان اندر جهان

ای خمیده چون کمان از غم ببین

صد هزاران صف شکسته زین کمان

در نشان جویی تو گشته چارچشم

وآنگه اندر کنج چشمت صد نشان

هر نشانی چون رقیب نیکخواه

می برندت تا به حضرت کشکشان