غزل شمارهٔ ۲۱۶۱

اگر نه عاشق اویم چه می پویم به کوی او

وگر نه تشنه اویم چه می جویم به جوی او

بر این مجنون چه می بندم مگر بر خویش می خندم

که او زنجیر نپذیرد مگر زنجیر موی او

ببر عقلم ببر هوشم که چون پنبه ست در گوشم

چو گوشم رست از این پنبه درآید های هوی او

همی گوید دل زارم که با خود عهدها دارم

نیاشامم شراب خوش مگر خون عدوی او

دلم را می کند پرخون سرم را پرمی و افیون

دل من شد تغار او سر من شد کدوی او

چه باشد ماه یا زهره چو او بگشود آن چهره

چه دارد قند یا حلوا ز شیرینی خوی او

مرا گوید چرا زاری ز ذوق آن شکرباری

مرا گوید چرا زردی ز لاله ستان روی او

مرا هر دم برانگیزی به سوی شمس تبریزی

بگو در گوش من ای دل چه می تازی به سوی او