غزل شمارهٔ ۲۱۸۹
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 2189
بازم صنما چه می فریبی تو
بازم به دغا چه می فریبی تو
هر لحظه بخوانیم کریمانه
ای دوست مرا چه می فریبی تو
عمری تو و عمر بی وفا باشد
ما را به وفا چه می فریبی تو
دل سیر نمی شود به جیحون ها
ما را به سقا چه می فریبی تو
تاریک شده ست چشم بی ماهت
ما را به عصا چه می فریبی تو
ای دوست دعا وظیفه بنده ست
ما را به دعا چه می فریبی تو
آن را که مثال امن دادی دی
با خوف و رجا چه می فریبی تو
گفتی به قضای حق رضا باید
ما را به قضا چه می فریبی تو
چون نیست دواپذیر این دردم
ما را به دوا چه می فریبی تو
تنها خوردن چو پیشه کردی خوش
ما را به صلا چه می فریبی تو
چون چنگ نشاط ما شکستی خرد
ما را به سه تا چه می فریبی تو
ما را بی ما چه می نوازی تو
ما را با ما چه می فریبی تو
ای بسته کمر به پیش تو جانم
ما را به قبا چه می فریبی تو
خاموش که غیر تو نمی خواهیم
ما را به عطا چه می فریبی تو