غزل شمارهٔ ۲۲۳۰

صوفیانیم آمده در کوی تو

شیء لله از جمال روی تو

از عطش ابریق ها آورده ایم

کاب خوبی نیست جز در جوی تو

هابده چیزی به درویشان خویش

ای همیشه لطف و رحمت خوی تو

حسن یوسف قوت جان شد سال قحط

آمدیم از قحط ما هم سوی تو

صوفیان را باز حلوا آرزو است

از لب حلوایی دلجوی تو

ولوله در خانقاه افتاد دوش

مشک پر شد خانقاه از بوی تو

دست بگشا جانب زنبیل ما

آفرین بر دست و بر بازوی تو

شمس تبریزی توی خوان کرم

سیر شد کون و مکان از طوی تو