غزل شمارهٔ ۲۵۹۱

ای پرده در پرده بنگر که چه ها کردی

دل بردی و جان بردی این جا چه رها کردی

خورشید جهانی تو سلطان شهانی تو

بی هوشی جانی تو گیرم که جفا کردی

هم عاقبت ای سلطان بردی همه را مهمان

در بخشش و در احسان حاجات روا کردی

هر سنگ که بگرفتی لعل و گهرش کردی

هر پشه که پروردی صد همچو هما کردی

یک طایفه را ای جان منشور خطا دادی

یک قافله را ناگه اصحاب صفا کردی

آثار فلک ها را اجزای زمین کردی

اجزای زمین ها را در لطف سما کردی

پس من ز چه بشناسم از چرخ زمین ها را

چون قاعده بشکستی وز درد دوا کردی