غزل شمارهٔ ۲۷۱۸

بیا ای آنک سلطان جمالی

کمالات کمالان را کمالی

خیالی را امین خلق کردی

چنانک وهمشان شد که خیالی

خیالت شحنه شهر فراق است

تو زان پاکی تو سلطان وصالی

تو خورشیدی و جان ها سایه تو

نه چون خورشید گردون در زوالی

بخندانی جهان را تو نخندی

بنالانی روان را تو ننالی

تو دست و پای هر بی دست و پایی

تو پر و بال هر بی پر و بالی

هزاران مشفق غمخوار سازی

ولیک از ناز گویی لاابالی