غزل شمارهٔ ۲۷۵۶

ای وصل تو اصل شادمانی

کان صورت هاست وین معانی

یک لحظه مبر ز بنده که نیست

بی آب سفینه را روانی

من مصحف باطلم ولیکن

تصحیح شوم چو تو بخوانی

یک یوسف بی کس است و صد گرگ

اما برهد چو تو شبانی

هر بار بپرسی ام که چونی

با اشکم و روی زعفرانی

این هر دو نشان برای عام است

پیشت چه نشان چه بی نشانی

ناگفته حدیث بشنوی تو

ننوشته قباله را بخوانی

بی خواب تو واقعه نمایی

بی آب سفینه ها برانی

خاموش ثنا و لابه کم کن

کز غیب رسید لن ترانی