غزل شمارهٔ ۲۸۲۹

تو نفس نفس بر این دل هوسی دگر گماری

چه خوش است این صبوری چه کنم نمی گذاری

سر این خدای داند که مرا چه می دواند

تو چه دانی ای دل آخر تو بر این چه دست داری

به شکارگاه بنگر که زبون شدند شیران

تو کجا گریزی آخر که چنین زبون شکاری

تو از او نمی گریزی تو بدو همی گریزی

غلطی غلط از آنی که میان این غباری

ز شه ار خبر نداری که همی کند شکارت

بنگر تو لحظه لحظه که شکار بی قراری

چو به ترس هر کسی را طرفی همی دواند

اگر او محیط نبود ز کجاست ترسگاری

ز کسی است ترس لابد که ز خود کسی نترسد

همه را مخوف دیدی جز از این همه ست باری

به هلاک می دواند به خلاص می دواند

به از این نباشد ای جان که تو دل بدو سپاری

بنمایمت سپردن دل اگر دلم بخواهد

دل خود بدو سپردم هم از او طلب تو یاری