غزل شمارهٔ ۲۹۲۸
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 2928
آنچه در سینه نهان می داری
درنیابند تو می پنداری
خفته پنداشته ای دل ها را
که خدایت دهدا بیداری
هر درخت آنچه که دارد در دل
آن بدیده ست گلی یا خاری
ای چو خفاش نهان گشته ز روز
تا ندانند که تو بیماری
به خدا از همگان فاش تری
گرچه در پیشگه اسراری
پیش خورشید همان خفاشی
گرچه ز اندیشه چو بوتیماری
چنگ اگرچه که ننالد دانند
کو چه شکل است به وقت زاری
ور بنالد ز غمی هم دانند
کو ندارد صفت هشیاری