غزل شمارهٔ ۲۹۵۸

مطرب چو زخمه ها را بر تار می کشانی

این کاهلان ره را در کار می کشانی

ای عشق چون درآیی در عالم جدایی

این بازماندگان را تا یار می کشانی

کوری رهزنان را ایمن کنی جهان را

دزدان شهر دل را بر دار می کشانی

مکار را ببینی کورش کنی به مکری

چون یار را ببینی در غار می کشانی

بر تازیان چابک بندی تو زین زرین

پالانیان بد را در بار می کشانی

سوداییان ما را هر لحظه می نوازی

بازاریان ما را بس زار می کشانی

عشاق خارکش را گلزار می نمایی

خودکام گل طرب را در خار می کشانی

آن کو در آتش آید راهش دهی به آبی

و آن کو دود به آبی در نار می کشانی

موسی خاک رو را ره می دهی به عزت

فرعون بوش جو را در عار می کشانی

این نعل بازگونه بی چون و بی چگونه

موسی عصاطلب را در مار می کشانی