غزل شمارهٔ ۳۱۶۶

ای دل سرمست کجا می پری

بزم تو کو باده کجا می خوری

مایه هر نقش و ترا نقش نی

دایه هر جان و تو از جان بری

صد مثل و نام و لقب گفتمت

برتری از نام ولقب برتری

چونک ترا در دو جهان خانه نیست

هر نفسی رخت کجا می بری

نقد ترا بردم من پیش عقل

گفتم قیمت کنش ای جوهری

صیر فی نقد معانی توی

سرمه کش دیده هر ناظری

گفت چه دانم ببرش پیش عشق

عشق بود نقد ترا مشتری

چون به سر کوچه عشق آمدیم

دل بشد و من بشدم بر سری