غزل شمارهٔ ۳۱۷۹
مولانا جلال‌الدین محمد بلخی (مولوی) — غزلیات دیوان شمس شماره 3179
این طریق دارهم یا سندی و سیدی
اهد الی وصالهم ذبت من التباعد
ای که به قصد نیمشب بسته نقاب آمدی
آن همه حسن و نیکوی نست مناسب بدی
یافیتی فدیتکم فی امل اتیتکم
قد قطعت وسایلی حیلة قول حاسد
جان شهان و حاجبان چشم و چراغ طالبان
بی تو ز جان و جا شدم تو ز برم کجا شدی
یا ملک الا یا من یا شرف الاماکن
جتک کی تعیذنی سطوة کل معتدی
یار سرور و دولتم خواجه هر سعادتم
لیک تو با همه جفا خوشتر ازین همه بدی
رحمتکم محیطة رافتکم بسیطة
سادتنا تقبلو توبة کل عابد
مست میی نمی شوم جز ز شراب اولین
ده قدحی چه کم شود از خم فضل ایزدی
طلعتکم بدورنا بهجتنا و نورنا
ظل خیال طیفکم دولة کل ماجد
ای دل خسته هان و هان تا نرمی ز سرخوشان
پا نکشی ز عاشقان ورنه جهود و مرتدی
قبلتنا خیالهم لذتنا دلالهم
یا سندی جمالهم فتنة کل زاهد
قدر وصالشان بدان یاد کن آنک پیش ازین
همچو زنان تعزیت بر سر و رو همی زدی
خادعنی و غرنی هیجنی و جرنی
نور هلال وصلکم من افق مشید
ای دل مست جست وجو صورت عشق را بگو
بر دو جهان خروج کن هرچه کنی مؤیدی