غزل شمارهٔ ۳۱۹۰

سلب العشق فؤادی حصل الیوم مرادی

بزن ای مطرب عارف که زهی دولت و شادی

اذن العشق تعالوا لتذوقوا و تنالوا

هله ای مژده شیرین چه نسیمی و چه بادی

کتب الروح سراحی سمع الکاس صیاحی

ز تو اندر دورانم که ره دور گشادی

لخلیلی دورانی لحبیبی سیرانی

چو جهت نیست خدا را چه روم سوی بوادی

نه که بر کعبه اعظم دورانست و طوافی

دورانی و طوافی لک یا اهل ودادی

فتح العشق رواقا فاجیبوه سباقا

هله در گلشن جان رو چو مریدی و مرادی

لتری فیه خمورا و نشاطا و سرورا

که چنان عیش ندیدی تو از آن روز که زادی

انا قصرت کلامی فتفضل بتمامی

بگشا شرح محبت هله بر رغم اعادی