غزل شمارهٔ ۳۲۰۵

روزن دل آه چه خوش روزنی

یا تو مگر روزن یار منی

عمرک یا نخلة هل تأذنی

نحو جنی غصنک کی نجتنی

روزن آن خانه اگر نیستی

پس تو ز چه روی چنین روشنی

کل سراج حدث ینطفی

غیرک یا اصلی یا معدنی

هرچه کند چرخ مطوق بود

جز تو که بنیاد بقا می کنی

اتخذ الحرص هنا مسکنا

دونک یا نفس فلا تسکنی

دانه دامست چرا می خوری

آهن سردست چرا می زنی

شربة اهوایک مسمومة

حیلة اعدایک فی المکمن

سخته کمانیست پس این کمین

بر پر چون تیر چرا ایمنی

قد نفد العمر وضاق المدی

خذ بیدالهالک یا محسنی

گر دو جهان ملک شود مرمرا

بی تو گدایم نشوم من غنی

غیر سنا وجهک لا نشتهی

ای وسوی عشقک لا نقتنی