رباعی شمارهٔ ۱۱۴
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 3390
آری صنما بهانه خود کم بودت
تا خواب بیامد و ز ما بر بودت
خوش خسب که من تا به سحر خواهم گفت
فریاد ز نرگسان خواب آلودت