رباعی شمارهٔ ۲۵۹
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 3535
تا با تو ز هستی تو هستی باقیست
ایمن منشین که بت پرستی باقیست
گیرم بت پندار شکستی آخر
آن بت که ز پندار برستی باقیست