رباعی شمارهٔ ۳۰۲
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 3578
در خواب مهی دوش روانم دیده است
با روی و لبی که روشنایی دیده است
یا بر گل ترکان شکر جوشیده است
یا بر شکرستان گل تر روییده است