رباعی شمارهٔ ۳۲۰
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 3596
دستت دو و پایت دو و چشمت دو رواست
اما دل و معشوق دو باشند خطاست
معشوق بهانه است و معبود خداست
هرکس که دو پنداشت جهود و ترساست