رباعی شمارهٔ ۳۴۵
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 3621
سرسبز بود خاک که آبش یار است
خاصه خاکی که ناطق و بیدار است
این خاک ز مشاطه خود بی خبر است
خوش بی خبر است از آنکه زو هشیار است