رباعی شمارهٔ ۳۶۲
مولانا جلالالدین محمد بلخی (مولوی) — رباعیات شماره 3638
عشق تو چنین حکیم و استاد چراست
مهر تو چنین لطیف بنیاد چراست
بر عشق چرا سوزم اگر او خوش نیست
ور عشق خوش است این همه فریاد چراست